Saturday, May 02, 2020

நிசப்த மச்சம் - ஒன்பது கவிதைகள்




1.
அப்பாவைக் கொன்றது
இன்றா நேற்றா என்பது
ஞாபகத்தில் இல்லை.
சுருட்டின் நுனிப்புகை வழியே
அப்பா வெளியேறி இருக்கக்கூடும்.
பூட்டப்பட்ட அறைக்குள் 
அப்பா தனித்திருக்கலாம்
அல்லது
அப்பாவாக நானிருக்கலாம்.
உடைந்து விழும் கண்ணாடி
யன்னலின் சப்தம் மட்டும்
நிசப்தமாக எதிரொலிக்கிறது.


2.
எவரும் நுழையத்தயங்கும்
அறைக்குள்
இந்த மஞ்சள் வெய்யில் மட்டும்
நுழைந்துவிடுகிறது.
கூடவே அதன் நிழலும்.
பின் 
ஒரு பசித்த மரப்பல்லி
ஒருகால் உடைந்த எட்டுகாலி
ஒற்றைக்கண் சிட்டில்
கூடவே இவர்களது நிழலும்.
தரையெங்கும் படர்ந்திருக்கும்
குருதியை புசிக்கும்
எறும்புக்கூட்டம் ஓடிச்சென்று
நிழல்களை கடித்திழுத்துச் செல்கின்றன
பதிமூன்று கால்களையும்
தன் கால்களாக பார்க்கின்றன
என் அசைவற்ற விழிகள்.


3.
முடிச்சுகள் அவிழ்க்கும்
புதிர்விளையாட்டின் கடைசி
முடிச்சினை அவிழ்த்து
பதினான்காம் தளத்திலிருந்து
வீசுகிறேன்
அதுவொரு காய்ந்த மரத்தின்
காக்கைக்கூட்டில் விழுகிறது.
பறவைகள் தளும்புகின்றன.
முடிச்சுகளற்ற கணமொன்றில்
மரம் உட்புறமாக 
ஒரே ஒருமுறை 
தன்னுடலைத் தழுவி மீண்டது.
சப்தமின்றி முறிந்து விழுகின்றன
எண்ணற்ற கிளைமுடிச்சுகள்.

4. இருளில் நகரும் நிழல்களுடன்
பேசக்கற்றுக்கொண்டார்கள்
அஞ்ஞானிகள்.
பிழைகளால் மொழியொன்றினை
உருவாக்கி அதன் மூலம் உரையாடுவதும்
அவர்களது இயல்பானது.
கண்களுக்கு புலப்படாத அரூப கோட்டைக்குள்
அவர்களது நர்த்தனம் தொடர்கிறது.
அலரும் கூகைகளும் ஒடுங்கிய
யாமத்தில்
முலைகளால் அழுதிடும் பேரிளம்
பெண் 
நிழலின்றி நகர்ந்து இருளுக்குள் 
மறைகிறாள்.


5. பாறையின் இடுக்கிலிருந்து
கசிந்துவரும் கீச்சொலி பசித்தழும்
        கடைசி பிள்ளையுடையது.
  வீடு திரும்பிய அம்மாப்பறவை
மீனற்ற அலகை 
பாறைமீது தேய்த்து ஒலி எழுப்புகிறது.
மனதெங்கும் துள்ளிய மீன்களிலொன்றை
அம்மாப்பறவை நோக்கி வீசுகிறாள்.
இவளும் கடைசிப்பிள்ளை
எல்லாவற்றிலும்
எல்லா விதத்திலும்.


6. கூழாங்கற்களை எடுத்து
வந்தாள்.
நதியும் உடன் வந்தது.
கொஞ்சமாய் அந்தியை 
பெயர்த்து ருசித்தவளின்
பாதம் தொட்டது முன்னிரவு.
காய்ந்த இலையொன்றை
முத்தமிட்டு
நான் நான் என்ற கணத்தில்
மலர்ந்தன காடுகள்
புஷ்பங்கள்
மற்றும் சில
இருவுடல் இரவுகள்.



7.
ஏதேனுமொரு பொருளை
எப்போதும் தவறவிடுகிறாள்
அந்தி முதல் யாமம் வரை.
கீழ் தளத்தில் வசிப்பவன்
விழுகின்ற சப்தத்தை 
சேகரித்து பலூனில் அடைக்கிறான்.
அவனது அறையெங்கும்
பலூன்களால் நிரம்பியிருக்கின்றன.
வெப்ப இரவொன்றில்
பலூன்களை 
உடைத்து உடைத்து
உடைகிறான்.
இப்போதைய அதிகாலைகளில்
மேல் தளத்தின் நிசப்தங்களை
தவறாமல் வீசுகிறாள் அவள்.
.
8.
எப்போதாவது நிசப்தம்
பேசுகிறவளின் கழுத்து மச்சம்
கழுத்திலிருந்து மார்புக்கு
தாவிச் செல்கிறது.
அதற்கு அவள்
நிசப்த மச்சம் எனப் பெயரிடுகிறாள்.
ஓடையற்ற
ஓடையொன்றில் நீராடி 
மார்புக் கச்சையை சரி செய்கையில்
நிசப்த மச்சத்தை காணவில்லை.
அவளைச் சுற்றிலும்
நீந்தும் மச்சங்களில்
எந்த மச்சம் நிசப்த மச்சம்
எந்த மச்சம் சப்த மச்சம்
எந்த மச்சத்தினுள் சென்றாளோ
அவள்.

9.


அமிழ்ந்துகொண்டே இருக்கும்
கடலாழ சப்தச் சிப்பிகளில்
ஒரே ஒரு சிப்பி மட்டும்
திறந்து கொள்கிறது
அதனுள்ளிருந்து தெறிக்கின்றன
முத்தங்கள்
முனகல்கள்
முடிவிலிக்கனாக்கள்
முடிவற்ற பெருமூச்சுகள்
பின்
எதுவும் நடந்துவிடாத 
பாவனைகள் 
எதற்கென்றே தெரியாத
விசும்பல்கள்
கடைசியாய் 
புணர்ந்து சிலிர்த்த 
நிசப்தங்கள்
நிசப்தங்கள்


-ராஜேஷ் வைரபாண்டியன்

(நிலாரசிகன்)


Tuesday, January 22, 2019

வேனிற் காலத்தின் கற்பனைச் சிறுமி





நண்பர்களுக்கு வணக்கம்,

என்னுடைய நான்காவது கவிதை நூல் "வேனிற்காலத்தின் கற்பனைச் சிறுமி" உயிர்மை பதிப்பக வெளியீடாக ஜனவரி 1 வெளியிடப்பட்டது.

நூல் வாங்க விரும்புவோர், இணையம் வழியே ஆர்டர் செய்யலாம்.


https://www.udumalai.com/venir-kaalathin-karpanai-sirumi.htm



மேலும், இனி வருகின்ற என்னுடைய படைப்புகள் அனைத்தும் என்னுடைய இயற்பெயரிலேயே(ராஜேஷ் வைரபாண்டியன்) வெளியாகும் என அறிவிக்கிறேன்.

நன்றி,
ராஜேஷ் வைரபாண்டியன்.

Wednesday, September 26, 2018

திடீரென்று


திடீரென்று யாருடனாவது
பேசலாம் எனத் தோன்றும்போது
அந்த‌ யாருடன் என்பது
யாரெனத் தெரிவதில்லை.
திடீரென்று எதற்காகவாவது
அழுதுவிடலாம் எனும்போது
கண்ணீர் உறைந்து போகிறது.
திடீரென்று முத்தமிடலாம்
எனத் தோன்றும்போதும்
ஒரு நத்தைக்கூட்டைப் போல‌
இதழ்கள் உள்ளிழுத்துக்கொள்கின்றன.
திடீரென்று பின்னிரவில்
அலைபேசி வழியே
முகநூலுக்குள் நுழைந்து
எதற்கென்றே தெரியாமல் ஸ்வைப்
செய்து சோர்கின்றன‌
விரல்கள்.
திடீரென்று பூத்த‌
ஓர் புன்னகைக்கு
மறுநகை செய்ய முயலும் முன்
காணாமலாகின்றன புன்னகைகள்
திடீரென்று உறக்கம் உதறி
எழுந்து பார்க்கையில்
இவ்வுலகம் யாரோ ஒருவரின்
திடீர்க் கனவு எனத் தோன்றுகிறது.
திடீரென்று இக்கணம்
மனதெங்கும் வந்தமர்கிறது
மலரொன்றின் ஆழ்ந்த அமைதி.
-நிலாரசிகன்.

Saturday, April 01, 2017

மீன்கள் துள்ளும் நிசி: கிண்டில் மின்னூல்




கவிஞர்.நிலாரசிகனின் மிகுபுனைவு கவிதைகள் கொண்ட தொகுப்பான "மீன்கள் துள்ளும் நிசி" கவிதைநூல் தற்பொழுது அமேசானின் கிண்டில் மின்னூல் வடிவில் வெளியாகி இருக்கிறது. திருத்தப்பட்ட பதிப்பாக வெளி வந்திருக்கும் இந்நூலில் மொத்தம் 60 கவிதைகள் இருக்கின்றன.
நூல் வாங்க:
கிண்டில் இல்லாதவர்கள் ஆண்ட்ராய்ட் போன் வைத்திருந்தால் கிண்டில் ஆப் தரவிறக்கம் செய்து வாசிக்க முடியும்.
ஆப்பிள் போன் வைத்திருப்பவர்கள் இங்கே தரவிறக்கம் செய்துகொள்ளலாம்::

Saturday, December 10, 2016

கவிதைகள் ஐந்து



1.கருங்கிளி
கவிதைக்குள் வந்து அமர்ந்திருக்கிறது
கருமை நிறக் கிளி.
அதன் கூரிய அலகால் ஒவ்வொரு சொல்லாய்
கொத்தித் தின்னத் துவங்குகிறது.
கொத்தலுக்கு தப்பித்து சிதறி ஓடுகின்றன‌
சில சொற்கள்.
கவிதைச்சுவர் ஏறி வெளிக்குதித்து தப்பிக்கின்றன‌
சில.
கவிதையின் கடைசி வரியின் மூலையில்
மூச்சிரைக்க மரணத்தை எதிர்நோக்கியபடி
அசைவற்று அமர்ந்திருக்கின்றன
உடல்கிழிந்த கடைசிச் சொற்கள்.
நிசப்தத்துடன் இக்கவிதையை தட்டச்சு செய்பவனை
நீங்கள் கருங்கிளி என்றும்
அழைக்கலாம்.
அந்த கடைசிச் சொற்கள் எனவும்
அணைத்துக்கொள்ளலாம்.

2.மெளனமாய் புகைக்கும் ஓர் அதிர்வு
யாருக்கும் தெரியாமல் ஒரு
பூனை உன்னைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறது
அதன் அசைவற்ற கண்களால்.
எதற்கென்று புரியாத இரவுகளில்
உன் செவிகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது
தவளையொன்றின் விசித்திர சப்தம்.
பெரும்கூட்டத்தின் நடுவே எப்பொழுதும்
உன்னைத் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது
நாய் எனப்படும் மிருகத்தின் குள்ள வால்.
ஒரு பார்வையால்
ஒரு சப்தத்தால்
ஒரு குள்ளவால் தொடரலால்
உன்னை கலைத்துப்போட அனுமதிக்கிறாய்.
உனது சிறகிலிருந்து ஒவ்வொரு இறகாக‌
உதிரத்துவங்குகிறது
பூனையாக
தவளையாக
நாயாக
கடைசியில்
புகை கசியும் ஓர் அதிர் பிழைக்கனாவாக.

3.நிழல் துரத்தல்
கடலின் மேல் பறக்கும்
பறவையின் பிம்பம்
நிழல்மீனாகி பறவையை துரத்துகிறது.
பறவைக்கும் மீனுக்குமிடையில்
துள்ளியது மற்றொன்று.
அது கடலில் நீந்தும் மீனின்
பிம்பம்.
நிழல்பறவையாகி மீனை துரத்துகிறது.
நிழல்களின் துரத்தலில்
இரு நிஜங்களும்
ஒரு கடலும் நிசப்தமாகி
உறைகின்றன.
தூரத்தில் எங்கோ ஒரு முதலை
வாய்பிள‌ந்தபடி உறைகடலுக்கும் நிலத்திற்கும்
உடல்நீட்டி படுத்திருக்கிறது.
அதன் வாலிலிருந்து தலைநோக்கி
மெல்ல நகர்ந்துகொண்டிருக்கிறது
சிறு எறும்பு.
வாயில் கெளவ்விய உறைகடலுடனும்
அதன் மிகச்சிறிய நிழலின் துரத்தலுடனும்.

4.இரவென்னும் இலகுப்பூ
எனது பகலுக்குள் நுழைந்துவிடுகின்ற இரவை தடுத்துவிட யத்தனிக்கிறார்கள்
மிகப்பெரிய வனத்திடையே ஊர்ந்து செல்லும் விலங்கின் முதுகில் பட்டுத்தெறிக்கும் வெய்யிலை பின் தொடர்ந்து சென்றால் எதிர்ப்படும் முக்கோண வகை குகைகள்.
நெருக்கத்தில் வரிசையாக அமைந்திருக்கும் அக்குகைகளை கறுப்புநிற சிங்கமொன்று வெகு நாட்களாய் காவல் காத்து வருகிறது. 
அதன் பிடறிக்குள் கூடு கட்டியிருக்கும் பறவை தன் அலகில் பழுப்புநிற மீனை கெளவிக்கொண்டு கூடடைகிறது.
இறந்த மீனின் விரைத்த கண்களின் வழியே பயணித்தால் மிகச்சிறிய குளமும் அதன் நடுவே மிதக்கும் அமலைகளும் தென்படுகின்றன.
பசித்த கணம் குருவி முட்டைகளும் பச்சைக் கிழங்குகளும் உணவாய் மாறி பசியாற்றி முடித்து மிகப்பெரிய வெண்நிற பூவின் மீது விழச்செய்கின்றன.
பேரானந்த உறக்கம் அப்பூவின் மேல் நிகழ்கிறது.
இரவு இவ்வளவையும் தருகிறது ஆனாலும்
சோற்றுப் பருக்கைகளால்
நிறைந்திருக்கும் பகலுக்குள்தான் வாழ்வென்னும் செடி நடப்பட்டிருக்கிறது என்பவர்களின் கூர்நகங்களால் கிழிபட்டபடியே இருக்கிறது இரவென்னும் இலகுப்பூ.

5.மழைக்கடல் எனும் சொல்

ஒரு சொல் போதுமானதாய் 
இருக்கிறது.
மிக கவனமாக தேர்ந்தெடுத்து
மித நிதானத்துடன் கூர்தீட்டப்பட்டு
தொடுக்கப்பட்டது அச்சொல்.
ஆழ்துளைக்குள் விழுந்துவிட்ட
குழந்தையென அழவும் தெரியாமல்
நகரவும் இயலாமல் விக்கித்து
இருளில் அமர்ந்திருக்கின்றன‌ ப்ரியங்கள்.
மழைத்துளிக்குள் அடைபட்ட
பெருங்கடலில் உயிரற்ற மீன்கள்
மிக வேகமாய் நீந்த யத்தனித்து
சொல்லின் கனம் தாளாமல் உயிர்பெற்று
காணாமலாகின்றன.
கடலடியில் அசைகின்ற ஆளுயுர தாவரங்களின்
இலைகளின் அடியில் ஒண்டியிருக்கின்ற
மீன்குஞ்சுகளை தேடிச்சென்று பிய்த்து தின்கிறது
சொல்லின் வெப்பம்.
ஒரு சொல் போதுமானதாய்
இருக்கிறது.
கடலாகி அடைத்து நிற்கும் மழையின் பிறப்புத்துவாரத்தை
மெல்லியதொரு தொடுதலில் திறந்து மூடவும்.
மழைக்குள் கடலை அடைத்துத் துவளவும்.

-நிலாரசிகன்

Saturday, January 09, 2016

கவிதைகள் 5

1.ஒரு நீளமான முத்தம் சப்தமின்றி உறங்குகிறது
ஏழு கோடைகள் கழிந்தபின்
மெல்ல கண்கள் திறந்தது அச்சிறுமழை.
நீண்டதொரு உறக்கத்திலிருந்து எழுந்து
சோம்பல் முறித்தபடி தானுறங்கிய வீட்டை கண்கள் சுழல
பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.
பின்,
தன்னுடலின் நலிந்த வனப்பையும்
உடலினுள்ளே படர்ந்திருக்கும் சருகுமுத்தங்களையும்
சற்றுநேரம் கண்டது.
மழையின் இதயம் படபடவென்று துடிக்கத்துவங்கியதும்
அத்துடிப்பினூடே சன்னமாய் ஒலிக்கும்
பாடலொன்றும் அதன் செவிகளில் விழுந்து சிதறியது.
கண்கள் மூடியபடி
மீண்டும் உறங்கத்துவங்கிய மழை
கரைந்து கரைந்து அவ்விடம் விட்டு அகன்றது.
கோடைகள் பல கழிந்தபின்னும்
நம் தோள்மீது வந்து அமரத்தான் செய்கின்றன‌
சிறுமழைகள்.
சப்தமின்றி நினைவுப்பரணில் உறங்கும் முத்தம்போல.
2.அறைப்பறவையின் கடல் பொழுது
மிக வேகமாய் பறந்துவந்து
கண்ணாடி என்பதை அறியாமல்
மோதிச் சரிகிறது ஓர் சிறிய சிட்டுக்குருவி.
யன்னலாக நானிருந்திருந்தால்
உடல்பிளந்து வழிவிட்டிருப்பேன்
அதன் மூளையில் விஞ்சிய அறிவாக‌
வளர்ந்திருந்தால்
தடுப்பென்று உணர்ந்து நகர்ந்து பறந்திருப்பேன்.
அந்திக்குளிருக்கு பயந்து அறைக்குள்
அமர்ந்திருந்து வீழ்ச்சியை
பார்த்திருக்கும் மனிதனாக நானிருப்பதால்
சரிந்து துடிதுடிக்கும் அச்சிறு ஆன்மாவை
மடிக்கிடத்தி மெல்லியதாய் வருடிக்கொடுக்கிறேன்.
ஒவ்வொரு இறகினூடாக என் பிரபஞ்ச பேரன்பின் துகள்கள்
நுழைந்து மினுமினுத்தடங்குகிறது.
வார்த்தைகளற்ற பொழுதின் கனம் ஒலிவடிவமாகி
அச்சிறு பறவையின் இதயத்துடிப்பில் கலந்து அமிழ்கிறது.
ஓயாத சிறகடிப்புச் சப்தத்தால்
என் அறை நிரம்புகிறது
பெருங்கடல் கால்களால்.
3.திறப்பின் கடைசிப் பயணம்

படுக்கை அறைக்குள் அனுமதியின்றி
நுழைந்துவிட்டதொரு பட்டாம்பூச்சி.*
நான் கண்கள் மூடி அமர்ந்திருந்தேன்.
என் உள்வெளிப்பயணத்தின்
முதல் கல்லை கடந்து இரண்டாம் கல்லை
நோக்கி பயணிக்கையில்தான் இப்பூச்சியின் 
வருகை நிகழ்ந்தது.
அது என் தோளில் அமர்ந்துகொண்டு
என்னோடு பயணிக்கத் துவங்குகிறது.
கண்ணாடித்துகள்களால் நிறைந்த பாதையில்
தொடர்ந்தது எங்களது பயணம்.
நீ யாரென்று நான் அதனிடம் கேட்கவில்லை.
நான் யாரென்பது பற்றிய கேள்வியும்
அதனிடமில்லை.
மெளனித்து பயணக்கும் செளந்தர்யத்தில்
லயித்திருந்தோம்.
ஒரே ஒருமுறை கண்கள் திறந்தேன்
முடிவுற்றது பயணம்.

4.கனவென்னும் பேரோடை
நீலநிற நிலவிலிருந்து வட்டவடிவத்தில்
சுருண்டிருக்கும் அணில்கள் விழுகின்றன.
தாய்மீனின் பிரசவ நாளில் வெளியேறும்
மீன்குஞ்சுகளை ஒத்திருந்தது அந்த வீழ்தல்.
சற்று தூரம் பயணித்து பின் நீள்வடிவத்திற்கு
மாறுகின்ற அணில்களின் உடல்களில் இறக்கைகள்
படபடவென அடித்துக்கொள்ள துவங்குகின்றன.
குளிர் போர்த்திய வனத்தின் நடுவே
ஓர் ஒற்றை முள்மரம் நர்த்தனமிடுகிறது.
அதன் மேற்கிளையில் அமைந்திருக்கும்
கூட்டினுள் இரு கிளிகள் கதகதத்திருக்கின்றன.
அணில்படைகள் அம்மரத்தை வந்தடைந்து
வெளவாலாகி தலைகீழாய் ஊஞ்சலாட
ஊஞ்சலாட
தலைசாய்த்து வனம் பார்த்து மெல்லச்சிரித்து
இருளுக்குள் ஓடியது அந்த நீலநிலாக் கனா.
5.மிகச்சிறிய பிரபஞ்சம் மிளிர்கின்ற மலர்
சிதறிக்கிடக்கும் பன்னீர்பூக்களை தன்
மிகச்சிறிய கைகளால் பொறுக்கி
எடுக்கிறாள்.
ஒவ்வொரு பூவுக்கும் ஒவ்வொரு
முத்தம் தந்து தன் கூடைக்குள் வைத்துக்கொள்கிறாள்.
சற்று தொலைவிலிருந்து இக்காட்சியை
காண்கிறவன்
ஓடிச்சென்று பூவாகி வீழ்கிறான்.
அவளது பிஞ்சு விரல்கள் தொட்டவுடன்
பூவிலிருந்து பேரன்பாக உருக்கொள்கிறான்.
பன்னீர் மரம் பூக்களை உதிர்த்துக்கொண்டே
மலர்கிறது.
மிகச்சிறியவள் மிகச்சிறிய தன் மடியில்
கூடையிலிருந்து பூக்களை
விடுவிக்கிறாள்.
பூக்களோடு கலந்து விழுந்தவன்
அம்மா என்று கதறி அழத்துவங்குகிறான்.
-‍நிலாரசிகன்.

Saturday, July 25, 2015

கவிதைகள் மூன்று:

1.குறுநகை

மென்னிறகொன்று மெல்ல படிக்கட்டில்
இறங்குகிறது. அக்கணம் நிகழ்ந்தவை:
ஆழ்ந்த மெளனத்தினுள் இசைக்க துவங்குகிறது
விரலுரசிச் செல்லும் மென்னிறகு.
உடல் மீட்டிய இறகு அசைந்தாடி
இதயத்தின் மேற்பரப்பில் வந்தமர்கிறது.
நீண்ட பாலைவெளியில் தனித்திருக்கும் இறகு
செல்லுமிடமறியாமல் தவித்து இதயத்தின்
கதவருகே பறந்து செல்கிறது.
இதயத்தின் நான்கு அறைக்கதவுகளும்
திறந்துகொண்டு இறகை உள்ளிழுத்துக்கொள்கிறது.
இதயத்தின் மடியில் தலைசாய்த்து வழியும்
விழிநீர் மறந்து பேரானந்தமாய் உறங்குகிறது மென்னிறகு.
மென்னிறகின் விரல்கோர்த்தபடி குறுநகையொன்றை
தவழ்த்தி
யாருக்கோ சொந்தமான அவ்விறகின்
கண்களுக்குள் விழுந்து தொலைகிறது
சிறு இதயம்.
அணைக்க இயலாத வெம்மையில்
தனித்து ஒளிர்கிறது குறுநகையொன்றில்
தன்னை இழந்த ஓர் இதயவத்தி.

2,எதுவுமற்ற கணம்
ஒவ்வொரு பூவாய் நழுவவிட்டபடி
நடந்துகொண்டிருந்தாள் அச்சிறுமி.
பிஞ்சுவிரல்களிலிருந்து நழுவுகின்ற பூக்கள்
காற்றில் தவழ்ந்து தரையில் வீழ்ந்தபடி இருந்தன.
ஊர்ந்து சென்ற ஜோடி எறும்புகள்
அதீத வாசத்தில் திளைத்து பூக்களை
இழுத்துக்கொண்டு சிறுமியின் பின்னால் ஓடின.
கோவிலின் சுற்றுச்சுவரின் அருகே மலர்ந்திருந்த‌
கள்ளிப்பூக்களை எட்டிக்குதித்து பறித்துச் சிலிர்த்தாளவள்.
எறும்புகளும் பூக்கள் தொட‌
யத்தனித்து துள்ளிக்குதித்தன.
மெதுவாய் பொழிந்த மழையில் வானம் பார்த்து
ஆடத்துவங்கினாள் சிறுமி.
மழைத்துளிகளினூடாக பயணித்து வெளியேறி
விளையாடின எறும்புகள்.
வதனத்தில் வழிகின்ற நீரை துடைத்தபடி
வீடு சென்றவளுக்கு பிரியாவிடைகொடுத்து
திரும்பின அந்தச் சிற்றெறும்புகள்.
இக்கவிதையிலிருந்து ஒவ்வொரு சொல்லாய் இக்கணம்
உதிர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன.
முழுமைபெறாத சிதைந்ததொரு ஓவியத்தைப்போல்
எறும்புகளாய்
பூக்களாய்
எதுவுமில்லாமல் எதுவுமில்லாமல்.

3.பிரிவென்பதும் ஓர் இலைதான்.
உடலோடு ஒட்டியிருக்கும் அட்டையொன்றை
பிய்த்தெடுக்கும் வலியுடன் செளந்தர்ய நினைவுகளை
பெயர்த்தெடுக்கிறேன்.
கடலைக்கூட கைகட்டி நிற்கவைத்த
தைரியத்திமிர் இக்கணம் நதியொன்றின்
சிற்றலைக்கும் சிலிர்த்தடங்குகிறது.
ஒற்றைச்சிறகுடன் ஓர் பறவை
வானம் நீங்கிச்செல்வதை காண்கிறேன்.
காலத்தின் காலடியில் நாய்க்குட்டியென‌
ஒடுங்குகிறது அற்புத ஆழ்நினைவு.
முத்தமிட்டு சலித்த அறைகளின்
யன்னல்களெங்கும் முளைத்துநிற்கின்றன‌
ஊசிச்செடிகள்.
யாரோ ஒருவனின் கனவுகளில்
எப்போதும் திரிகின்றன ஓடுகளற்ற ஆமைகள்.
செல்லுமிடம் அறியாமல்
மிதந்து மிதந்து கீழ் இறங்குகிறது
பிரிவென்னும் வெதும்ப நிற
உடலற்ற ஓர் இலை.

-நிலாரசிகன்